در روزهای شانزدهم و هجدهم مهرماه سال 1366 رژیم بعثی عراق ناجوانمردانه شهر سومار و مقرهای ارتش و اردوگاه های جنگی را مورد هجوم شیمیایی خود قرار داد که طی آن بیش از 700 نفر از مردم و نظامیان مصدوم و بیش از 150 نفر به شهادت رسیدند. به بهانه سالروز بمباران شیمیایی سومار توسط رژیم بعثی عراق بخشی از کتاب "سومار سخن می گوید" نوشته عبدالله رفیعی نقل می شود: "هنوز ناله های سوزناک و دردآور شهر مظلوم سومار از ارتفاعات مسلط بر شهر سومار به گوش می رسد، هنوز پرندگان مهاجر از شمال غرب ایران که به جنوب سفر می کنند زمانی که به شهر سومار می رسند ضمن ادای احترام به نام شهر مظلوم، اشک از چشمانشان سرازیر می شود.  هنوز بزهای کوهی و آهوهای پوست پلنگی که بر بالای ارتفاعات شهر سومار نگاه به خرابه های شهر می کنند و درختان و نخل های سوخته سومار را می بینند، اشک سوزان خود را بر سنگ های سنگدل سومار سرازیر می کنند ولی افسوس که از شهروندان سومار کسی در آنجا نیست تا ببیند مهاجران زنده دل شب و راهپیمای روز چگونه همدرد و همدل غمدیده خود هستند. آری ای رهگذران سومار! ای حامیان سنگرنشین سومار و ای طالبان حق و عدالت! سومار حق از دست رفته خود را توسط شما بازپس گرفت."